Homepage   van kinder wens tot... gastenboek e-mail

De geboorte en het verlies van Stef en Isa.

 

27 augustus 2006

***
Het is al weer ťťn jaar geleden dat we Stef en Isa verloren zijn. Er gaat geen dag, geen uur, geen moment, voorbij zonder dat ze in onze gedachten zijn. We voelen veel verdriet en ons huis voelt vaak akelig leeg, maar als we aan onze vlindertjes denken voelen we vooral veel liefde. Ze zijn in ons hart voor altijd.  We houden van onze kleintjes Stef, Isa en natuurlijk ook Max. We missen jullie.

An angel in the book of life,
wrote down an infant's birth
and mentioned as he closed the book
................ too beautiful for earth

Ter herinnering aan Stef, Isa en Max.

27 augustus 2005

In de nacht van 26 op 27 augustus zijn Rob en ik rond 2:30 naar het ziekenhuis gegaan. Ik verloor heel veel bloed. Bij het ziekenhuis aangekomen stonden ze al bij de ingang op ons te wachten met een rolstoel. Ik werd naar de afdeling gereden en Rob heeft de auto snel geparkeerd.

In de controle-kamer kwam er al snel een arts-assistent en er werd een echo gemaakt. De kindjes lagen vrolijk in mijn buik te bewegen. Een geruststelling maar toch niet echt. Het bloeden bleef. Omdat ze geen verdere controles uit wilden voeren omdat mijn lichaam erg onrustig was hebben ze mij in een bed naar een andere kamer gereden. Dat het niet goed was had ik toen wel door, en ik besloot om alles heel precies in me op te nemen. Mocht het misgaan dan had ik in ieder geval nog de herinnering. Rob en ik werden alleen gelaten, maar zo werd ons verteld, als er iets is dan zijn we in de buurt. Na een korte tijd wist ik niet meer waar ik moest blijven, ik werd heel misselijk en begreep niet waarom we alleen werden gelaten. (net daarvoor had ik de privacy overigens wel als prettig ervaren) Een beetje in paniek raakte ik toen wel. Ik geloof dat ik toen besefte dat ik weeŽn had. Rob deed de deur naar de gang open om iemand te gaan halen, en het leek wel of ze achter de deur stonden te wachten. In no-time waren er een verpleger, verpleegster en een arts assistent bij ons op de kamer. De weeŽn werden heftiger en niet veel later waren de babietjes geboren. Isa om 3:50 en Stef om 4:03. Van de verpleging kregen wij de opdracht om mooie namen te verzinnen, eventueel iemand te bellen en na te denken over het afscheid van Stef en Isa.

Toen Rob en ik eenmaal weer alleen waren hadden we de namen vrij snel bedacht. Dit waren overigens niet de namen die we al hadden, die wilde we graag bewaren. Ook waren we het er meteen over eens dat we graag afscheid van de kleintjes wilde nemen in het ziekenhuis. De begeleiding was goed, alles voelde goed, dus ook het afscheid nemen hier. Daarna hebben we onze ouders gebeld. Ook zij zijn afscheid komen nemen van Stef en Isa. In het ziekenhuis hebben we heel veel foto's gemaakt en er zijn ook kaartjes gemaakt met de hand en voet afdrukjes, hier zijn we nog steeds heel blij mee.

Wat ikzelf als het allermoeilijkste heb ervaren is het bellen naar de mensen in de nabije omgeving om het verdrietige nieuws te vertellen. Dit hebben we diezelfde zaterdag nog gedaan. Telkens als ik een nieuwe stem hoorde moest ik huilen. Ook al was het heel moeilijk, dit was voor ons de enige juiste wijze.

Omdat de begeleiding in het ziekenhuis zo goed was ben ik daar 's maandags gelijk bedank-kaartjes af gaan geven. Dit leverde wel even een emotionele situatie op toen ik daar een hoogzwangere collega tegen kwam.

Naar de collega's en vrienden die we niet gebeld hebben heb ik de volgende mail gezonden:

Beste Collegaís en vrienden,

Na een zwangerschap van 19 weken, zijn onze babyítjes op 27 augustus ter wereld gekomen. Veel te vroeg om levensvatbaar te zijn.  

Via deze weg willen we laten weten wat ons is overkomen.

21 augustus werd ik wakker met wat bloedverlies en ben toen gelijk naar het ziekenhuis gegaaan. Via een echo werd geconstateerd dat met de kindjes alles goed was, maar dat een placenta zich voor de baarmoedermond genesteld had (placenta previa). Omdat het bloeden niet doorzette mocht ik na twee nachtjes ziekenhuis naar huis. Door de ligging van de placenta moest ik er rekening mee houden dat ik vaker bloedingen zou kunnen krijgen, maar door de ontwikkeling van de baarmoeder zou het ook weg kunnen trekken.

Helaas kreeg ik in de nacht van 26 op 27 augustus weer een bloeding, veel heftiger dan de vorige. Toen wij in het ziekenhuis aankwamen is er nog een echo gemaakt, de kindjes maakten het nog goed. Helaas is door het bloedverlies de baarmoeder geprikkeld en zijn er weeŽn gekomen. Niet veel later waren de babyítjes geboren.  

Het waren een jongen en een meisje, en we hebben ze Stef en Isa genoemd. We hebben ervoor gekozen om in het ziekenhuis afscheid van ze te nemen samen met onze ouders. Het is nog heel vers en nog te vroeg om aan te geven wat wij van onze omgeving verwachten of prettig vinden. Graag houden we het persoonlijke en telefonische contact met een beperkte groep vrienden en collegaís. Mijn e-mail kan ik lezen op het moment dat ik zelf uitkies, dus als je wilt reageren dan graag via margovanberkel@home.nl.

In het ziekenhuis hebben wij als aandenken nog twee kaartjes met een hand en voetafdrukje meegekregen, die hebben we met het mailje meegestuurd.

Rob en Margo van Berkel

 

De reacties uit onze omgeving waren overweldigend. Heel veel kaarten, e-mails en andere lieve reacties. Dit heeft ons een heel goed gevoel gegeven. Vrienden en collega's bedankt hiervoor.

Als herinnering aan Stef aan Isa heb ik een gouden hart aan een gouden kettinkje laten maken met twee diamantjes aan de ene zijde en de namen gegraveerd aan de andere zijde. Verder hebben we voor beide een vlindertje laten vliegen in de vlindertuin en hebben we een lime-groen doosje (in de kleur van de kamer die we hadden besteld) in de kast gezet met daarin alle andere tastbare herinneringen als foto's de echo's en de brochure van de kamer. 

Natuurlijk zijn we nog heel verdrietig over het verlies van onze tweeling, we hadden ons er zo op verheugd en het was al zo dichtbij. Toch denk ik dat we het inmiddels allebei een plekje hebben gegeven, en wel een heel speciaal plekje. Het leven gaat verder. Natuurlijk denken we er nog heel vaak aan en zullen we ze nooit vergeten. En dat zouden we ook niet willen. Ze horen er voortaan gewoon bij.

Wil je reageren op mijn verhaal dan kan dit door een berichtje achter te laten in mijn gastenboek, of door mij een e-maill te sturen.

 

Some People dream of angels, I held two in my arms

 

 

 
 

Homepage   van kinder wens tot... gastenboek e-mail