Homepage   van kinder wens tot... gastenboek e-mail

4 maart 2006 is onze kleine Max geboren en gestorven, Max we missen je!

4 maart 2007

***
Het is al weer één jaar geleden dat we Max moesten laten gaan. Ergens is het een heel dubbel gevoel, ik zwanger van twee kleintjes en Max, maar ook Stef en Isa die we niet op zullen zien groeien. Graag zie ik ze als beschermengeltjes voor de twee kleintjes die nu in mijn buik zitten.  We houden van onze vlindertjes Max, Stef en Isa. We missen jullie.

Met vleugeltjes zo klein, werd een engeltje geboren.
Deze vleugeltjes brachten hem waar engeltjes thuishoren.

Ter herinnering aan Stef, Isa en Max.

13 mei en verder
Ruim twee maanden geleden is het nu dat we Max af moesten geven, Er gaat geen dag, of eigenlijk geen uur voorbij dat ik niet aan mijn kleintjes denk. Morgen is het moederdag, dat had ik natuurlijk ook graag zelf willen vieren, helaas is ons dat nog niet gegeven. Maar we zijn natuurlijk wel heel blij dat we twee adressen hebben waar we naar toe kunnen gaan om een moederdagbloemetje te gaan brengen.  Alles komt goed, ooit is moederdag ook mijn dag.....de grote vraag is alleen wanneer.

4 april tot en met 12 mei
Het is alweer een maand geleden dat we Max verloren. Soms lijkt het al heel lang geleden en soms ook weer net gisteren.

Inmiddels hebben we onze second opinion achter de rug. Om verschillende redenen zijn we blij dat we dit gesprek konden hebben. We zijn allebei een stuk positiever gestemd dan voor dit gesprek. We hebben weer echt vertrouwen in een goed verloop van een volgende zwangerschap. Echt veel nieuwe dingen heeft de arts niet verteld, maar in een situatie als de onze is soms een nuance al belangrijk. Het stond al vast dat er bij een volgende zwangerschap een bandje zal worden geplaatst, Inmiddels staat ook vast dat dit voor alle zekerheid heel vroeg in de zwangerschap zal gebeuren. Verder hebben we nog wat kleine tips gekregen die we zeker ter harte zullen nemen. Ook heeft deze arts ons geadviseerd nog even te wachten met opnieuw te beginnen met de behandelingen.

Als de behandelingen weer starten zal ik hierover niet veel op de site zetten.... Over het wat en hoe van de behandelingen kun je alles lezen op  het gedeelte kinderwens. (dit zal ongeveer hetzelfde zijn als vanaf oktober 2005). 
Iedereen die heeft aangeboden voor ons te duimen, een kaarsje op te steken, te bidden of andere positieve gedachten naar ons te zenden: gewoon blijven doen.

Voor het vervolg van dit verhaal, weer verder; de toekomst heb ik een nieuw gedeelte op mijn site aangemaakt: de glazenbol.

11 maart tot en met 3 april
Onze dagen beginnen zich langzaam te vullen, met de gewone dagelijkse dingen. Moe van alle emoties en verdriet proberen we toch de draad een beetje op te pakken. We hebben samen een hangertje uitgezocht voor aan mijn ketting, een gouden vlindertje. Zo draag ik het vlindertje voor Max, samen met het gouden hart dat ik voor Stef en Isa heb gekocht, straks altijd bij me.
Binnenkort kunnen we in Utrecht terecht voor een second opinion. Ik ben me hierop serieus aan het voorbereiden, alle vragen die we hebben heb ik op papier gezet en verder ben ik informatie via internet aan het verzamelen, op papier aan het zetten van wat ik me nog kan herinneren van beide zwangerschappen en bevallingen en niet te vergeten mijn medische geschiedenis uitgespit op relevante zaken.  Moeilijk hoor. Je hoopt op op alle vragen antwoorden te krijgen, maar eigenlijk verwachten we niet dat dat zal gebeuren. Ieder antwoord dat we krijgen is meegenomen. Het voelt een beetje als puzzelen, we zijn nu de randjes aan het verzamelen.

9 en 10 maart
We zoeken afleiding en zijn al een paar dagen samen op pad door Nederland. Museumpje bezoeken in Leiden, samen winkelen in 's Hertogenbosch. Het klinkt allemaal zo gezellig en het is ook fijn om deze dingen samen te doen, maar het voelt allemaal zo zinloos en leeg.
Op 9 maart hebben we met onze gynaecoloog gesproken en voor wat het waard is: het was een prettig gesprek. Natuurlijk gaan ze nu nog dieper graven naar de oorzaak dat het een tweede keer mis heeft kunnen gaan. Waarschijnlijk is de oorzaak verschillend, waarbij de eerste keer "pech" de enige verklaring is en de tweede keer dus de zwakke baarmoedermond. Van onze vragen zijn er slechts weinig beantwoord, wel deelt onze gynaecoloog onze ongerustheid en heeft hij dezelfde drive als wij om dit tot op de bodem uit te zoeken. Hij stelde daarom zelf een second opinion voor bij een academisch ziekenhuis. Hij gaat ervoor zorgen dat we hiervoor binnenkort een oproep krijgen.

5 tot en met 8 maart
Bijna iedereen is nu op de hoogte van ons verlies. We hebben al veel lieve reacties ontvangen. Het is prettig om te weten dat er zoveel mensen met ons meeleven. Helaas maakt het ons verdriet niet minder groot.
De dagen kruipen voorbij, mijn weekend heeft nog nooit zo lang geduurd, was bijna gewoon gaan werken, maar begrijp ook wel dat dat niet verstandig zou zijn geweest. Alles voelt zo nutteloos en leeg.
Donderdag hebben we een afspraak met de Gynaecoloog, we zitten vol met vragen. Vragen als: waarom hebben ze dit de eerste keer niet gezien, hoe zal een volgende zwangerschap eruit zien schieten heel de dag door mijn hoofd. Hopelijk worden er donderdag wat dingen duidelijk.

3 en 4 maart
Wat er gebeurd is:
3 maart rond 11 uur in de ochtend zag ik op het werk dat ik bloed verloor. Schrikken en rustig blijven in de paniek die ik voelde, want het was precies als de vorige keer. Eerst mijn bureau leeg geruimd, toen mijn leidinggevende Vera ingelicht. Vera heeft me apart genomen en we hebben gelijk het ziekenhuis gebeld. Natuurlijk mocht ik meteen komen. Vera heeft me weggebracht en is bij me gebleven tot Rob er ook was.

Al snel was duidelijk dat het niet goed was, ik had ontsluiting. Er waren twee opties, niets doen en minder dan 5% kans hebben op een goede afloop of een bandje laten zetten die de boel weer af zou sluiten. Omdat de laatste optie het meest hoopgevend klonk hebben we hiervoor gekozen, al betekende dit wel een behoorlijke ingreep.

Toen ik na de operatie bij kwam was ik zo blij toen ik hoorde dat beebje nog in mijn buik zat. Ik kreeg te horen dat er nog drie kritieke dagen zouden volgen, daarna nog 4 redelijk kritieke dagen en als ik het allemaal goed zou doorstaan zou ik de rest van mijn zwangerschap plat (en grotendeels in het ziekenhuis) door moeten brengen. Natuurlijk had ik dat er graag voor over gehad. Helaas heeft het niet zo mogen zijn. Om 21:00 uur voelde ik wat vloeien en dat bleek vruchtwater te zijn, en bij de echo bleek toen ook het hartje van beebje gestopt te zijn, hij had geen vruchtwater meer. Na eindeloze uren van wachten ben ik om 0:11 uur bevallen van onze zoon Max* (04-03-06). Beter dan de vorige keer weten we wat ons te wachten staat. Dit maakt het alleen maar moeilijker. Toen gingen we vol vertrouwen de toekomst tegemoet, we konden immers zwanger worden en gezonde kindjes maken, natuurlijk weten we dat nu nog steeds maar is het vertrouwen een stuk kleiner op een goede afloop. Ons enige lichtpuntje voor nu is dat we deze situatie in de toekomst kunnen proberen te voorkomen door eerder een bandje te laten plaatsen. Natuurlijk zitten we vol vragen en gelukkig hebben we binnenkort een gesprek met de gynaecoloog. Hopelijk worden er dan een aantal vragen beantwoord.

In de vlindertuin is ook voor Max een vlindertje gaan vliegen.

Met pijn in ons hart hebben we inmiddels vernomen dat het ook voor Martin en Antonella niet zo heeft mogen zijn. Ook op 4 maart is Thomas geboren na een zwangerschap van 22 weken. Hij is begraven op zaterdag 11 maart in Prescott, USA.
Martin, Antonella and Juliana, Ome Frans and Tante Linda, we are so sorry for you, we know how deep the pain is and with our deepest sympathy we wish you all the power and strength you need.
Thomas will be in our hearts forever.

Emailbericht dat op 6 maart naar iedereen is verzonden

Beste Collega's en vrienden,

Na een zwangerschap van bijna 18 weken, is onze zwangerschap wederom veel te vroeg geeindigd. Op 4 maart is Max ter wereld gekomen.

Via deze (inmiddels bekende) weg willen we laten weten wat ons is overkomen.

3 maart bleek ik bloed te verliezen, en eenmaal in het ziekenhuis zag het er niet goed uit, ik had ontsluiting. De kans op een goede afloop werd toen al erg klein geacht. Naast afwachten bleek ook de mogelijkheid tot het zetten van een bandje, een behoorlijke operatie, maar dat hadden wij er graag voorover. De operatie leek boververwachting goed geslaagd, maar de komende week zou het kritisch blijven. Helaas bleek om 21.00 dat ik toch vruchtwater verloor en bleek met de echo de hartslag van Max er niet meer te zijn. Om 0:11 is Max geboren.

We hebben ervoor gekozen om in het ziekenhuis afscheid van Max te nemen samen met onze ouders. Het is nog heel vers, en zo mogelijk nog heftiger dan de vorige keer, binnen een half jaar drie kindjes verliezen is niet te bevatten. Graag houden we het persoonlijke en telefonische contact met een beperkte groep vrienden en collega's. Mijn e-mail kan ik lezen op het moment dat ik zelf uitkies, dus als je wilt reageren dan graag via margovanberkel@home.nl.

Rob en Margo van Berkel

Ps: op mijn website zal binnenkort een uitgebreider verslag staan van hetgeen ons is overkomen http://members.home.nl/margovanberkel, van me af schrijven is de vorige keer een goede hulp gebleken.

Nog niet op deze aarde,
Maar zwevend tussen deze en een andere wereld,
Had dit kindje voor ons toch al zoveel waarde.

Heel bewust heb ik het verslag van mijn zwangerschap hieronder op de site laten staan. Het was een mooie, maar ook heel spannende tijd. Het hoorde bij Max en daarom willen wij het niet vergeten.

8 februari tot 3 maart
Tijdens onze vakantie in Cuba is alles goed gegaan. Het zal wel niet lang meer duren voordat mijn zwangerschap goed zichtbaar wordt, net iets eerder dan de vorige keer zit mijn gewone kleding nu al niet meer confortabel. Het lijkt erop dat mijn vermoeidheid minder wordt, maar dat kan natuurlijk ook komen doordat we nog vakantie hebben.

7 februari
Vandaag op controle geweest, alles was goed. Beebje heeft zelfs naar ons gezwaaid.

13 januari tot 7 februari
Alles gaat z'n gangetje en dat is voorlopig ook het enige wat we willen. Wel ben ik nog steeds heel moe, en rust en slaap ik heel veel. Natuurlijk staan we onder hoogspanning, maar voorzichtig, heel voorzichtig, proberen we toch ook te genieten.

9 tot 12 januari (2e controle)
Beebjes weerbericht: maandag 9 januari, als donderslag bij heldere hemel wat bloed verlies, het kan vriezen het kan dooien, gelukkig kon ik even voor een controle naar het ziekenhuis. Alles blijkt gewoon nog goed te zijn, maar de donderwolken blijven voor mijn gevoel  nog wel even hangen. Gelukkig hebben we donderdag 12 januari weer een afspraak in het ziekenhuis, hopelijk klaart dat de lucht een beetje. Het is weer bijna net zo spannend als de eerste
echte controle; klopt het hartje nog? Is beebje goed gegroeid?
12 januari: Gelukkig is de zon weer langzaam door aan het breken, beebje zit nog lekker rustig in mijn buik en is in 3 dagen 4 mm gegroeid. Hopelijk blijven roze wolkjes de enige wolkjes in de lucht, op donderwolken zitten wij niet te wachten.
De gynaecoloog komt met zijn berekening op dezelfde uitgerekende datum als wij. In verband met onze voorgeschiedenis blijven we voorlopig in het ziekenhuis onder controle, dit vinden wij een erg prettig idee.

23 december tot 8 januari
Moe, vooral moe, maar verder geen noemenswaardige lichamelijke klachten. Beetje misselijk, beetje duizelig, beetje emotioneler. Spannend blijft het voorlopig natuurlijk nog wel. Langzaam aan begint ons nieuws bij iedereen bekend te worden.

22 december  (1e controle)
eindelijk, hier hebben we lang naar uitgekeken. Gelukkig hebben we al vroeg de afspraak: en alles blijkt goed. Nu is er natuurlijk bij zeven weken nog niet zoveel te zien, maar we weten nu dat het 1 baby is en dat er een vruchtzakje is, een hartslag en een goed formaat, ons Beebje is nu 1 cm.
Inmiddels voel ik me al wat beter, zal wel komen door dat de spanningen nu iets minder zijn. Wel ben ik heel moe.

12 tot 22 december
12 december, pas over tien dagen de echo. In eerste instantie hadden we pas op 5 januari de afspraak. Gelukkig hebben we die naar voren gehaald. De spanning is gestegen tot onaangename hoogte (sorry Rob, omgeving en collega's dat ik zo chagerijnig ben). Klopt er een hartje over tien dagen. Kunnen we goed nieuws gaan brengen of wordt het weer een vervelende mededeling. Ach het zullen wel de hormonen zijn die een loopje met me nemen, maar echt vrolijk voel ik me niet. Soms ben ik moe, soms misselijk en soms ook weer niets van dit alles. Ik word op en neer geslingerd tussen hoop en angst. 21 december, nog 1 nachtje slapen voor de echo. Het is echt aftellen.

1 tot 11 December
O wat is het spannend, bijna niemand weet het nog. Soms is het heel lastig om mijn mond te
houden. Ik voel me niet geweldig, ben de halve dag misselijk en voortdurend moe. Voorlopig slikt iedereen nog dat ik gewoon moe ben omdat het werk nog veel energie kost, ben tenslotte pas sinds kort weer volledig aan het werk. Wil het het liefste iedereen vertellen. Alles is zo dubbel, iedereen vraagt hoe het met me gaat en of we het verlies van Stef en Isa een plaatsje hebben kunnen geven. Maar op dit moment is er weer iets moois in ons leven gekomen en dat wil ik ook zo graag delen. Toch wachten we nog even. Eerst de eerste echo. Die hebben we  22 december. Wat ik vooraf heel spannend vind, is het antwoord op de vraag: is het er een of zijn het er twee. Natuurlijk is het minstens zo spannend om te zien of het hartje is gaan kloppen.

Homepage   van kinder wens tot... gastenboek e-mail